Creditverlening

‘Alice’ wordt goed ontvangen, dat is geweldig, alleen in de landelijke kranten De Volkskrant en Trouw wordt mijn naam gewoon niet genoemd. Ik vermoed dat er beleid achter zit. Te weinig ruimte voor al die recensies, we mogen blij zijn dat er een recensie staat en het is onmogelijk om alle namen te noemen. Omdat recensenten toch aan een aantal mensen credits willen geven worden de artikelen vaak een opsomming van een beperkt aantal namen en daar een lovend of kritisch zinnetje achter. Vroeger stond er bij de aanhef van een recensie een lijstje, waarin de regisseur, de schrijver, de componist, de decor- en kostuumontwerper worden genoemd en de acteurs. Dat is nu niet meer zo en dat is heel vervelend voor met name schrijvers. Dan worden er bijvoorbeeld wél zinnen aangehaald en ideeën beschreven, die absoluut van mij zijn, maar die, door de context van het artikel toegedicht worden aan de regisseur. Je zou denken dat journalisten wel weten wat het schrijven van zoiets complex’ als een toneelstuk van je vraagt, maar ze kijken eigenlijk niet verder meer dan de gemiddelde soapkijker: wat ze doen en zeggen bedenken de acteurs gewoon zelf. Maar goed. áls het beeld is, vind ik het een belachelijk beleid, dom en schadelijk voor de kunst. De kunstenaar is voor een deel afhankelijk van de credits en als die categorisch niet worden gegeven, draai je een hele beroepsgroep de nek om. Het geeft je het gevoel dat je als eerste aanzet in het creatieve proces van een totaalkunstwerk onderaan de voedselketen belandt en door de predators boven je niet serieus wordt genomen.

Gepubliceerd door Jan

Vanaf 1986 schrijf ik professioneel voor theater, TV en film. Bovendien geef ik les aan diverse schrijfopleidingen en ondersteun producties inhoudelijk/dramaturgisch.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *