Michel

12189089_10206874709038822_8807548573900404480_n

Klein fotootje, maar als je goed kijkt zie je als tweede figuur mijn personage Doeke Zandman, gespeeld door Michel van Dousselaere. Vandaag kocht ik De Volkskrant en daarin stond een drie pagina’s lang artikel over hem. Hij lijdt aan een soort dementie, die zijn taalvermogen ruïneert. Het begon er al mee dat hij geen teksten meer kan onthouden en het gaat gestaag een kant op waarop hij geen woord meer kan uitbrengen. Natuurlijk schrik ik van dit nieuws. Het is al een ramp als je als acteur de taal verliest, maar bij een taalgenieter als Michel is dat helemaal verschrikkelijk. Het Land Achter de Slaap was de tweede voorstelling die ik had geschreven waarvoor ik betaald werd. De acteurs lazen het op het moment dat ik nog heftig met het einde zat te worstelen. Niemand nam me dat kwalijk. Michel was zelfs heel genereus. Met zijn stevigheid, en zijn uitbundigheid stak hij zijn enthousiasme niet onder stoelen of banken. Het stuk ging over de wens een liefde te vergeten en de ondankbare taak van een clownesk figuur, die dromend in de droom van Doeke Zandman verzeild is geraakt, het een en ander recht te zetten. Michel begon het dadelijk over Max Frisch te hebben, de Zwitserse auteur die voortdurend zijn eigen ervaringen analyseert en altijd uitkomt op vervreemding en latent geweld. ‘Het gaat over vergeten, al of niet expres, wie je bent,’ vertelde Michel. ‘Neem bijvoorbeeld Stiller. Meneer White in wordt opgepakt  als ene Stiller op verdenking van spionage, maar hij is Stiller niet. Althans dat zegt hij. Om vrij te kunnen komen uit de gevangenis gaat hij onderzoeken wie die Stiller dan wél is. Hij identificeert zich met hem en wordt zelfs verliefd op zijn vrouw. Op het laatst weet je niet meer of hij nou White of Stiller is. Die namen zijn ook zo goed gekozen!’ En dan ging het weer over Gantenbein. ‘Ongelofelijk! Dat gaat over een man die blind is, en als hij getuige is van de moord op zijn eigen vriendin weet hij niet of hij zijn fake-blindheid moet verraden!’ – In hoeverre het werk van Max Frisch met mijn eigen werk te maken heeft weet ik niet, maar Michel heeft me wel warm gekregen voor een soort literatuur dat ik daarvoor nog niet had gelezen. Ik kende natuurlijk wel Biedermann und die Brandstifter, over een man, een fatsoensrakker,  die terroristen op zolder heeft wonen, en uit angst hun terroristische daden keer op keer vergoelijkt. Al hebben we elkaar meer dan twintig (misschien wel dertig) jaar niet gezien, ik ben blij hem te kennen, deelgenoot te zijn geweest van zijn fascinaties en zijn stijl van leven en acteren en vind het spijtig dat het nu zo met hem gaat. Voor de volledigheid: vlnr Kees Wennekendonk, Michel van Dousselaere, Jonna Coolen en Jacqueline Kapteyn.

 

Gepubliceerd door Jan

Vanaf 1986 schrijf ik professioneel voor theater, TV en film. Bovendien geef ik les aan diverse schrijfopleidingen en ondersteun producties inhoudelijk/dramaturgisch.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *