Rechtbankdrama’s

Vlak na elkaar zag ik  De Tokyo Trial en The people vs O.J.Simpson. Allebei rechtbankdrama’s, allebei op Netflix en allebei op hun eigen manier goed. Eén ding hebben ze zeker gemeen en dat is het thema van onzekerheid in het rechtspreken. Het Tokyo-verhaal, op een mooie, stijve, Hollandse manier gefilmd, wat het ongemak van onze eigen rechter Röling benadrukt, zien we de mogelijke kans op een zuivere stellingname tussen ‘goed’ en ‘fout’ voor onze ogen wegrotten. Want het is moreel gezien erg lastig om de (gruwelijke) oorlogsmisdaden uit naam van een heel volk te veroordelen. Een heel volk dat ooit nog eens twee atoombommen op z’n kop kreeg. Veroordeel je ze omdat ze zich niet aan de oorlogsethiek hebben gehouden (wat dat ook is) of veroordeel je ze eigenlijk omdat ze de oorlog hebben verloren? Het andere verhaal gaat over wat er gebeurt met waarheidsvinding als een vreselijk moordgeval, een familiedrama, een politieke zaak wordt. Het laatste verhaal wordt swingend en uitbundig verteld. Je zou willen dat er meer geld was om om onze eigen verhalen met grotere productionele mogelijkheden te vertellen, want die zijn de moeite waard. We hebben Fortuyn, we hebben de ‘politionele acties’, we hebben Han van Meegeren, we hebben de gaswinning – honderden thema’s, hete hangijzers, die schreeuwen om een dramatische interpretatie. Soms toont zich in de beperking de meester maar wat zou het heerlijk zijn eens goed uit te pakken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *