Pretmoordenaar

Die massaschietpartij van die oude, rijke pretmoordenaar in Las Vegas. Ondanks de hoeveelheid slachtoffers zullen we over vijf jaar ons best moeten doen om ons te herinneren wat dat ook alweer was. Dat komt omdat het vaker gaat gebeuren. Bill O’Reilly, de schreeuwlelijk die zo kon schreeuwen, dat hij een tijdje geleden zelfs bij een populaire schreeuwzender is ontslagen, zei het eigenlijk heel goed. ‘Massabeschietingen’ zei hij, ‘is de prijs voor de Amerikaanse Vrijheid.’ Zo is het. Al zou ik het woord vrijheid vervangen door ‘mentaliteit’. De knoop in het hoofd van de meeste Amerikanen, van links tot rechts, zit hem in het geloof in de superkracht van de persoonlijke soevereiniteit. Omdat ik ik ben, ben ik geweldig. Dat is de onderliggende boodschap van de meeste reclames en de meeste films. Dat geloof botst met de werkelijkheid, waar tegenslag, regeltjes, afhankelijkheid en zachte krachten hun frustrerende rol spelen. Sommigen worden daar compleet gestoord van, voelen zich in het nauw gedreven door de spoken die ze uit woede zelf hebben gecreëerd, en vechten zich een weg naar hun eigen vrijheid. Voeg daarbij de mogelijkheid om makkelijk aan wapens te komen en het is niet zo gek dat een man, die zo gewoon en normaal leek, een grandioos en bloederig slotakkoord aan zijn leven maakt. Misschien heeft hij een paar minuten de vrijheid gevoeld die hij een groot deel van zijn leven nastreefde. Misschien ook sluimerde daartussenin ook de gedachte dat ook dat gevoel fake was. Want er is geen enkel gevoel onverdund.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *